Twitter blokkade


Na jaren geleden Twitter te hebben verlaten maakte ik eerder dit jaar een nieuw account aan. Dit zodat ik mij meer in de discussie over COVID-19 kon mengen.

Erg lang heeft dat echter niet geduurd. Ik weet nog altijd niet waarom Twitter mijn account heeft geblokkeerd, maar ze zijn onverbiddelijk.

Uiteraard heb ik wel geprobeerd weer een nieuw account aan te maken, maar die wordt dan binnen enkele dagen geblokkeerd. Ook een appeal heeft niet mogen baten.

Twitteren, of toch niet?

Niet lang na de teleurstelling realiseerde ik me dat het beter is zo. Eenmaal terug op Twitter zou ik namelijk op mijn woorden moeten gaan letten om te voorkomen dat ik weer geblokkeerd word.

Volgens sommigen is het beter om toch op Twitter actief te blijven. Het argument is dat daar het grote publiek zit en je er ondanks de beperkingen dus meer kunt bereiken.

Op zich klopt dat wel. Maar die (zelf)censuur is wel een probleem en zolang je op Twitter blijft hou je dat in stand. Het is een vicieuze cirkel die we moeten doorbreken.

Bovendien loop je het risico dat Twitter op een heel cruciaal moment je account blokkeert. Zo blokkeerde ze Chineze dissidenten vlak voor de herdenkingsdag voor het Tiananmen-plein protest.

Destijds beweerde Twitter nog dat het een foutje was. Maar recenter waren ook boze boeren in India aan de beurt. Zodra je echt verschil begint te maken wordt je van Twitter afgegooid, zo lijkt het.

Gewelddadige relatie

Overigens zijn permanente blokkades op Twitter best zeldzaam. Het liefst werkt Twitter met tijdelijke blokkades.

Door een timeout van enkele dagen, of het gedwongen verwijderen van een ‘foute’ tweet probeert Twitter je te ‘corrigeren’, maar vooral ook aan hen gebonden te houden.

Van buiten beschouwd lijken een hoop mensen in een gewelddadige relatie met Twitter te verkeren maar dat zelf nog niet door te hebben.

Verhuizen met geduld

Enfin, we moeten dus ergens anders heen, maar dat lijkt haast onmogelijk. Niemand wil als een roepende in de woestijn in zijn eentje op een ander netwerk zitten. Hoe krijg je in hemelsnaam al je volgers mee?

Ja, niet dus. Niet iedereen in elk geval. En zeker niet allemaal ineens.

Jaren geleden installeerde ik Telegram, en niet veel later Signal. Om verschillende redenen leken mij dit betere alternatieven voor WhatsApp. Ook daar had ik dit probleem: hoe krijg ik iedereen mee?

Bij een aantal mensen heb ik er toen op aangedrongen deze apps speciaal voor mij te installeren. Dat werkt slechts bij een kleine groep, maar wel precies die groep waar ik het meest mee communiceer.

De jaren daarna heb ik druppelgewijs steeds meer mensen op Signal en Telegram zien verschijnen, zonder daar zelf wat voor te hebben gedaan.

Eens in de zoveel tijd gebeurt er iets wat mensen triggert om te kijken of er niet wat anders is dan WhatsApp. En dan zien ze een groeiende groep Signal/Telegram gebruikers die het hen makkelijker maakt over te stappen.

Eenzelfde effect verwacht ik bij Twitter en Facebook gebruikers. Maar waar kunnen ze heen? Daarover meer in een volgende blog.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *